چه جای خرده گرفتن که همرنگ این جماعتم

یک مدت مدیدی است، زده‌ام به در ِ بی‌خیالی! دو سه دبه شراب انداخته‌ام و روی تخم چشمهایم نگاهشان داشته‌ام. زندگیم شده سیفون کردن و شیشه گرفتن. شرابها، گلبهی، نارنجی و قرمز آتشین شده‌اند و من هر شب با یکی مست می‌کنم. این وقتها دنیا کن فیکون بشود به فلان نداشته‌ام نیست!
خانه‌مان می‌آیند و می‌روند. تراکت پخش می‌کنند، جزوه آموزشی می‌نویسند و ساعتها وِر می‌زنند سر فرق سندیکا و شورا. من این میان ظرفها را به هم کوبم. قابلمه‌ها را هم می‌زنم و با شعله اجاق وَر می‌روم.

و وقتی حرف جنگ می‌شود، همه متفق القول ضد جنگ‌اند. چپ‌ها باید همین باشند. من اما امیدی به زنده ماندن تا رستاخیز آن جنبش توده‌ای ندارم. مثل شاگردهایم که اسم خودشان را گذاشته‌اند نسل جزغاله. خیل عظیمی از بیکاران محصل. که فکر فرارند. رفتن به هرجای دنیا که باشد، غیر آباد کردن کشوری که متعلق به آنهاست.
مردم این حوالی هم به رنگی دیگر. زهرای خدمه، آرایشگر محله و آدمهایی که در راه رفت و آمد همکلامشان می‌شوم، یعنی همه آنهایی که جایی برای رفتن ندارند، دلشان را خوش کرده‌اند به منجی‌ای که بیاید. چه از آسمان، چه آن طرف دنیا. و ریشه از جور و ستم برکند.