حسرت

چهار شانزده آذر را دانشجوی صنعتی اصفهان بودم.هرسال به یک رنگ اما سال نخست دیوانگی محض. من «صفری» آنچنان از جمعیت تالار به شوق آمده بودم که به سرم زد بروم و پشت تریبون حرفهایم را بزنم. زدم میان جمعیت و خودم را رساندم به مسئول جلسه. به اصرار نوبت گرفتم و حرفم را زدم. هرچه از دهانم درآمد گفتم. به خیالم شارلاتانهای انجمن را رسوا می‌کردم. وه که چه بزدل بودند!
آنقدر برایم کف زدند که ازآن مراسم باورم شد که کسی هستم و خیلی سرم می‌شود. چنان بی‌پروا ناسزا گفته بودم که تا مدتها هر که مرا می‌دید می‌گفت تو دیگر چه کله خری هستی!
بعد ازآن سوراخ‌های برنامه‌ام پر شد ازساعتهایی که توی کتابخانه مرکزی، طبقه دوم بخش مطبوعات می‌گذراندم. روزنامه‌ها را زیر و رو می‌کردم، مجله‌ها را ورق می‌زدم و عارم می‌امد جز ازسیاست بخوانم. عارم می‌آمد با آدمهایی رفاقت کنم که سرشان گرم درس و زندگیشان بود. هم‌کلاسهایم، هم‌اتاقیها و همه آنهایی که می‌شد اوقات خوبی را کنارشان به یادگار برد. یک نشریه زدم. آنجا هم ناپختگی. ناسیونالیست پس‌رفته‌ای بودم که قلم عرب‌ستیزم، حماقت اوق می‌زد. یک سال که رفت، سرخورده از آن همه شماره‌گانی که سیاه کرده بودم ازنفرت، سوسیالیست شدم. طبقه اول همان کتابخانه، بخش مرجع نشسته بودم و به دایره‌المعارف«ایسم‌ها» عشق می‌ورزیدم که سوسیالیسم را دیدم و ارضا شدم. رفتم و توی دنیای مجازی گشتم و یکی دو تا مقاله پیدا کردم. با کمونیستها بُر خوردم، به جمع فعالین کارگری راه پیدا کردم. همه روابط قدیمم را خاتمه دادم که چپ باشم. بابتش عشق آن سال‌هایم را رنجاندم و ازدست دادم.
آنجا هم دهانم را بی آن‌که فکر کنم باز کردم. همان مراسم اول، نیامده و ندیده بلند شدم و حرف زدم. می‌نوشتم و آشنا و غریبه را می‌رنجاندم. چه آثار شرم‌آوری! همان دانشجوی تازه‌واردی بودم که به خیالش عقل کل است. بزرگ نشده بودم.
ماجراها رفت تا یاد گرفتم دهانم را ببندم. تجربه‌های تلخی که گرچه به بهایشان نمی‌ارزیدند، اما هر آذر به افسوس یادشان می‌کنم.