زندگی پشت میله‌هایی نامرئی و ظریف‌تر از ابریشم

گفتم:« دلم نمی‌خواهد تنها کاغذهای یک جریان را پخش کنم.»
از همین رو خواستم مرا هم همراه خود ببرد. هزار بهانه آورد که منصرفم کند، وقتی پافشاری‌ام را دید صبح زود بلند شد و رفت. هشت صبح که از خواب پریدم، کنارم نبود خاطرم افتاد به گذشته. به سال پیش از این و دعوای سختی که داشتیم. بعد از مراسم 8 مارس. در آن جشن بلند شد و مفصل از حقوق زنان گفت و این که یک چپ آنچه را اعتقاد دارد نخست باید در خانه خود مهیا کند. من برافروختم چون در زندگی خودمان به اراده من به هیچ رو احترام نمی‌گذاشت. نه این که به صراحت مانع‌ام شود اما بعد ازدواج به بهانه عشق عملا منزوی‌ام کرده بود. اگر به تظاهرات یا مراسمی می‌رفتم، نگرانی را بهانه می‌کرد و وادار به بازگشتم می‌کرد. اگر مراوده‌ای داشتم، آنچنان زندگیمان را به بهانه تلخ می‌کرد که از دوست و آشنا می‌بریدم.

گریه‌ام گرفت از زور خشم. خاطرم افتاد به نامه «م» عزیز که گله کرده بود: « اکثر مردان چپ تملک‌گرا اند. به سخن مالکیت را نفی می‌کنند اما رفتارشان با همسرشان مثل یک فرمانده ارشد با گروهانش است.» راست می‌گفت. گرچه آشنایی و ازدواج ما به واسطه فعالیت سیاسی مان صورت گرفته بود، اما بعد ازدواج وادارم کرد به همه روابطم گذشته‌ام خاتمه دهم و تلاشهایم برای رابطه‌های جدید هم ناکام ماند.

بعدازظهر که برگشت با یک دسته گل آمد و این توقع که ببوسمش. حس این زنهای عامی را دارم که توی گوششان می‌زنند و بعد با یک النگو یا چند تکه لباس خرشان می‌کنند. گل نمی‌خواهم. احترام می‌خواهم و این که با شکلک اعتقاد به برابری زن و مرد، در قفسم نکند.