دریغ که سر این افعی را به سنگ نکوبیدیم

امروزبازار بودم. چه همهمه ای. آدمها طلا می خریدند. دلار قیمت می کردند. کیسه کیسه برنج می بردند انبار کنند. مورچه هایی بودند که آب به لانه شان بسته اند.
دو بسته نبات خریدم هر کدام 1600 تومان. اول تابستان که شراب آلو می انداختم، 1100 بود.

گفتم دُم ِنبات هم به دلار بسته است؟ فروشنده شانه بالا انداخت.

این عکس را خرداد 88 گرفتم. دوسالی رفته و لابد بزرگ شده. شاید هم بالغ. از آن بلوغها که لکه می بینی و زبانت بند می آید از اسرار زنانه . ازاینجا که نگاه می کنم، آدم بالغ را هم را نمی توان بابت انتخاب اشتباهش شماتت کرد چه رسد به این دختربچه که آن روز به نفرت زل زده بود به آدمهای این سوی میله. به باسوادهایی که بعدها کشته شدند، زندان رفتند و ترک وطن کردند. آنهایی که بی سوادی مردمان آن سوی میله را دلیل انتخابشان می خواندند. وه که چه میله های بلندی!

به دختر که فکر می کنم متاثر می شوم. دوسالی رفته و لابد مدرسه راهنمایی را تمام کرده .اما بی شک سالها مانده تا یاس امروزمن را درک کند. دلهره بی پایانم را بابت آینده. افسوسم را بابت گذشته.