گفتم دُم ِنبات هم به دلار بسته است؟ فروشنده شانه بالا انداخت.

این عکس را خرداد 88 گرفتم. دوسالی رفته و لابد بزرگ شده. شاید هم بالغ. از آن بلوغها که لکه می بینی و زبانت بند می آید از اسرار زنانه . ازاینجا که نگاه می کنم، آدم بالغ را هم را نمی توان بابت انتخاب اشتباهش شماتت کرد چه رسد به این دختربچه که آن روز به نفرت زل زده بود به آدمهای این سوی میله. به باسوادهایی که بعدها کشته شدند، زندان رفتند و ترک وطن کردند. آنهایی که بی سوادی مردمان آن سوی میله را دلیل انتخابشان می خواندند. وه که چه میله های بلندی!

به دختر که فکر می کنم متاثر می شوم. دوسالی رفته و لابد مدرسه راهنمایی را تمام کرده .اما بی شک سالها مانده تا یاس امروزمن را درک کند. دلهره بی پایانم را بابت آینده. افسوسم را بابت گذشته.

عمامه‌اش چپه شد. نوک مداد را شکاند، آمدم بزنم توی سر کچلش که خاطرم افتاد به چرخه خشونت و دست نگاه داشتم. چاقو انداختم به پیچ مداد تراش و تیغه‌اش را بیرون کشیدم. رنگ از رخساره اکبر پرید، التماسم می‌کرد که یک ضیط صوت بیاورم تا اعترافاتش را ثبت کنم.
بی‌اعتنا به زجه اش مغز خودکارم را بیرون کشیدم و لوله را روی شعله آب کردم. تیغه را سر بزنگاه چسباندم. قلم تراش را دادم دستش و گفتم: بتراش!
مداد با قلم تراش شکیل‌تر نشود، نوکش تیزتر می‌شود.
دیدم بی‌شکنجه دلم خنک نمی‌شود. همانطور که اعترافات را می‌نوشت یک جعبه شیرینی گرفتم جلوش. نان خرمایی برداشت. لایش یک شَده مو. ریز و مشکی. اکبر می‌خورد و اشک می‌ریخت. عقم گرفت و چشم باز کردم.

به خواسته‌ام نرسیدم تا دو هفته‌ای که رفت. تنها شدم با یک چهل و هفت متری اختیاری!
هفته نخست ایده‌آلم بود. تشک عروسیم را انداختم میان پذیرایی و یک مجمعه چیدم از خرمالو، تخمه ژاپونی و شیرینی نخودچی. تُنگ شرابم را تَنگش گذاشتم.
هر غروب که بازمی‌گشتم، دراز می‌کشیدم روی تشک و حض تنهایی‌ام را می‌بردم. به آداب می‌پختم و می‌چیدم و به لذت می‌خوردم. یک آخر شب هم گوشی‌ام را راس ساعت چهار صبح کوک کردم و بیست کیلومتر را رفتم آزادی و برگشتم. این را هم هوس کرده‌بودم!

تا صبحی که آب سرد شد. حمام می‌کردم و کف ِ صابون سر و رویم را گرفته بود. تنهایی ناچارم کرد به هر مصیبتی بیرون بیایم، آب گرم کنم و تنم را گربه شور. نتیجه آن که چهل و پنج دقیقه دیر کارت زدم و برگه مرخصی ساعتی پر کردم.

دو روز بعد تصادف کردم. همه عمر دیگران برایم رانندگی کردند و حال که تنهایم با این حقیقت تلخ روبرو شدم که راننده ناشی‌ای هستم. فاصله‌ها را تشخیص نمی دهم. بابت همین سپر ماشین را خرد کردم. از آن بدتر رانندگی‌ام پشت چراغ قرمز است. قالتاق‌ها یا راهم را می‌دزدند یا راهم نمی‌دهند، دستشان را می‌گذارند روی بوق و عصبی‌ام می کنند. بیچاره‌ام کرده‌اند
امروز صبح هم روشن نشد. هلش دادم، باطری به باطری استارت زدم، از هرکه می‌رسید پرس‌جو کردم، روشن نشد که نشد. همان جا گوشه خیابان گذاشتمش و باز هم مرخصی ساعتی گرفتم. غروب که از مکانیک پرسیدم، هشتصد تومان گرفت و یک سیم دو سر داد. با همان به یک استارت روشن شد! یک رابط ده سانتی اشکم را درآورد.رئیسم را به جانم انداخت و تنهایی‌ام را زهر هلاهلم کرد.

این دو سه روز آخر ماشین برایم هیولا شده است. . دنده‌ها خوب جا نمی‌روند، پایم به کلاج نمی‌رسد، کمر فنرها جیرجیر می‌کنند و من هنوز نفهمیده‌ام وقتی دنده عقب می‌روم فرمان را به کدام طرف بچرخانم! آبگرمکن از آن بدتر. شمع‌اش ادا در می آورد. جان ندارد، تق می‌زند و خاموش می‌شود.
درکشان نمی‌کنم. طرزکارشان را می‌خوانم اما نمی‌فهمم عیبشان چیست. هر که را می‌فهمم فنی است، به حسرت نگاه می‌کنم. تکنسین‌ها شده‌اند خدای من!

گریه‌ام گرفت از زور خشم. خاطرم افتاد به نامه «م» عزیز که گله کرده بود: « اکثر مردان چپ تملک‌گرا اند. به سخن مالکیت را نفی می‌کنند اما رفتارشان با همسرشان مثل یک فرمانده ارشد با گروهانش است.» راست می‌گفت. گرچه آشنایی و ازدواج ما به واسطه فعالیت سیاسی مان صورت گرفته بود، اما بعد ازدواج وادارم کرد به همه روابطم گذشته‌ام خاتمه دهم و تلاشهایم برای رابطه‌های جدید هم ناکام ماند.

بعدازظهر که برگشت با یک دسته گل آمد و این توقع که ببوسمش. حس این زنهای عامی را دارم که توی گوششان می‌زنند و بعد با یک النگو یا چند تکه لباس خرشان می‌کنند. گل نمی‌خواهم. احترام می‌خواهم و این که با شکلک اعتقاد به برابری زن و مرد، در قفسم نکند.

این تجربه‌ها و سالهای پیش از آن- تجمع بهارستان، مجلس و میدان قزوین- فرصت دلبری نزد دولت را از خانه کارگر گرفت. خانه زرد نتواست اعتماد حکومت را در برگزاری یک مراسم پاستوریزه و در عین حال خوراکی مناسب جهت تبلیغات را کسب کند. در تمام این مراسم‌ها از کارگرانی که به نامشان از سفره ج. ا کام می‌گرفت، تو دهنی محکمی خورد و در نتیجه فرصت برگزاری مراسم روزکارگر را در سالهای اخیر از دست داد.

اما به زودی- گویا یکشنبه این هفته- خانه کارگر قصد دارد یک تجمع اعتراضی در مخالفت با لایحه اصلاح قانون کار برگزار کند که نه کارگران را مطلع کرده است و نه مکان‌اش را! و قرار است صبح روز تجمع، محل آن را اعلام کند که احتمالا جلوی مجلس یا وزارت کار است. بی‌شک تظاهرت‌کنندگان را هم گلچین کرده است تا این تجمع دزدکی را به خیر و خوشی به سرانجام رساند.

پ.ن به لئون: فقط ناله ها را شنیده ای. دقت کنی صدای آن دسته از فعالینی را هم می‌شنوی که در دنیای واقعی کارگران- کارخانه‌ها و محله‌های کارگری- اطلاع رسانی می‌کنند و راهکار به دست کارگران می‌دهند.

حکایت ما هم همین است. هر ازگاهی یکی از این مشتها پای چشم مان می‌نشیند!

* بیچاره آن سربازهایی که قربانی این گل غضنفری شدند.

و وقتی حرف جنگ می‌شود، همه متفق القول ضد جنگ‌اند. چپ‌ها باید همین باشند. من اما امیدی به زنده ماندن تا رستاخیز آن جنبش توده‌ای ندارم. مثل شاگردهایم که اسم خودشان را گذاشته‌اند نسل جزغاله. خیل عظیمی از بیکاران محصل. که فکر فرارند. رفتن به هرجای دنیا که باشد، غیر آباد کردن کشوری که متعلق به آنهاست.
مردم این حوالی هم به رنگی دیگر. زهرای خدمه، آرایشگر محله و آدمهایی که در راه رفت و آمد همکلامشان می‌شوم، یعنی همه آنهایی که جایی برای رفتن ندارند، دلشان را خوش کرده‌اند به منجی‌ای که بیاید. چه از آسمان، چه آن طرف دنیا. و ریشه از جور و ستم برکند.

پ.ن: صد البته که این زندگی هیچ وقت آرزوی قلبی من نبوده‌است.

شین اعتقاد دارد به او خیانت شده. شریکش نه و ادعا کرده برای تفریح فیلم پورن تماشا می کرده. کاری که همه مردهای دنیا محض خوشی می کنند. درست مثل تماشای فوتبال یا دراز کشیدن و خواندن روزنامه!